Metamorfose - Tweede uitvoering vandaag, dinsdag 24.02.26 om 18 uur in het Atrium

Metamorphose – Een onvergetelijke transformatie

Een stukontwikkeling van de S4-theatercursus van mevrouw Heiligtag

23. Februari 2026. „Soms is de grootste strijd niet tegen de wereld, maar tegen de versie van jezelf die je vernietigt … en vrijheid noemt!“ – deze zin blijft hangen. Hij vat samen wat Metamorphose zo indringend maakt: de strijd met jezelf, met verwachtingen, angsten en innerlijke stemmen die ons aansporen, maar ook kunnen verwoesten.

De S4-theatercursus van mevrouw Heiligtag neemt het publiek mee in een wereld tussen droom en werkelijkheid, waarin identiteit voortdurend in verandering is. Steeds weer klinkt daarbij mantra-achtig de aangepaste beginzin uit Kafka’s De gedaanteverwisseling als leidmotief door de ruimte: „Toen ik vanmorgen uit onrustige dromen ontwaakte …“ en laat werkelijkheid en droom samensmelten, gedachten rondslingeren en innerlijke conflicten zichtbaar worden. De stukontwikkeling verweeft biografische elementen van de acteurs met zinnen uit Kafka’s Brieven aan de vader en De gedaanteverwisseling, waardoor een fragmentarisch web van denksplinters tot eigen verandering ontstaat.

Centraal in het stuk staan de innerlijke gevechten van jonge mensen, die tussen chaos en controle, roes en zelfdiscipline, de wens naar vrijheid en de dwang om perfect te zijn, heen en weer geslingerd worden. Druk om te presteren, maatschappelijke verwachtingen, overdreven schoonheidsidealen op sociale media en de vraag naar eigen waarde worden ongezenuwd blootgelegd. Zo ontstaat een beklemmend, tegelijk fascinerend beeld van jonge leefwerelden.

Bijzonder indrukwekkend zijn de choreografische elementen die het innerlijke chaos lichamelijk voelbaar maken. Bewegingen, licht, harde klanken en een pulserende hartslag op het podium laten het publiek voelen hoe nabij angst, overbelasting en instorting bij elkaar liggen. Het stuk werkt soms als een open therapiesessie, die intens, pijnlijk en eerlijk het Innen seklereert. Het doet pijn om te zien hoe denkslingeren zich langzaam ontwarren, maar juist daarin ligt de grote kracht van de voorstelling. Metamorphose vertelt over het pijnlijke loslaten van oude patronen, over het blootstellen en de moed om jezelf te ontmoeten. Wie ben ik als ik mijn oude huid heb afgeworpen? Wat wacht er achter het Nieuwe? Ben ik bestand tegen deze druk? Deze vragen staan in de ruimte en blijven bewust deels onbeantwoord.

Ook thema's als culturele identiteit en belonging worden openlijk besproken en ontmaskeren de schijnheiligheid van onze samenleving in de omgang met integratie. Wie ben ik in Duitsland, als mijn wortels elders liggen? Kan ik erbij horen zonder mezelf te verliezen? Daarmee raakt het stuk de nagel waar veel jonge mensen op zitten die niet tussen twee werelden staan, maar beide in zich dragen.

De theatercursus verandert de Atrium in een plek van permanente verandering, in een ruimte waarin niets stabiel blijft en elke zekerheid in twijfel wordt getrokken. Metamorphose is geen milde verandering, maar een breuk, een trilling, een pijnlijke procédé van het worden. En een proces dat niet afgerond is. Juist daarin ligt zijn grote effect. Wie kijkt, blijft niet onberoerd.

Conclusie:
Een intensieve, moedige en diep ontroerende theaterervaring die lang naklinkt. Metamorphose laat zien hoe krachtig scholenstheater kan zijn – eerlijk, actueel en emotioneel. Een stuk dat niet alleen gezien, maar gevoeld wil worden.

Vandaag, op dinsdag 24 februari 2026, regelt de S4-cursus opnieuw het zelfontwikkelde stuk „Metamorphose“ om 18:00 uur in het Atrium.

Een theaterskritiek van Lisa Günther

ordPress_01/wp-content/uploads/2026/02/A6300819-1536x1024.jpg 1536w, https://www.gymnasium-rahlstedt.de/WordPress_01/wp-content/uploads/2026/02/A6300819-2048x1365.jpg 2048w, https://www.gymnasium-rahlstedt.de/WordPress_01/wp-content/uploads/2026/02/A6300819-90x60.jpg 90w, https://www.gymnasium-rahlstedt.de/WordPress_01/wp-content/uploads/2026/02/A6300819-1320x880.jpg 1320w" sizes="auto, (max-width: 300px) 100vw, 300px" />

Foto's: Anke Buchholz